Durres- Kukes - streha patriotike e sharlataneve

Të kritikosh sot korruptimin e procedurave të ndërtimit të rrugës Durrës-Kukës po shpallet nga pushteti dhe fanatikët e Kryeministrit Berisha, një sakrilegj po aq i madh sa ç‘ishte deri para 20 vjetësh, kritika që mund t‘i bëhej Kombinatit Metalurgjik. Kush do të guxonte të kritikonte kombinatin "Çeliku i Partisë" do ta kishte hak, jo vetëm damkën e armikut të popullit dhe Atdheut, por edhe plumbin. Edhe sot po ndodh në thelb e njëjta gjë. Propaganda e pushtetit e shpall çdo kritikë për korrupsion në investimin gjigant më të debatuar në historinë e Shqipërisë, si vepër të "armiqve" të Shqipërisë. Madje, ministri i Jashtëm, Lulzim Basha, gjatë një debati televiziv, i denoncoi publikisht kritikat ndaj Rrëshen-Kalimashit, si pjesë e një skenari të "Sigurimit të Shtetit"! Po kush është armiku i klasës, tradhtari, antipatrioti që nuk na e dashka rrugën Durrës-Kukës, e për rrjedhojë, edhe bashkimin e shqiptarëve? Na qenka opozita politike, mediat dhe gazetarët, që kritikojnë dhunimin e ligjit dhe kostot jo vetëm shumë të larta, por edhe mjaft të dyshimta të saj. Po si i bëhet? Ta shpallësh sot median dhe opozitën armike është antidemokratike dhe pra, antipatriotike. E vetmja mënyrë që qeveria të dalë e larë nga kjo histori nuk është zhurma për vlerën patriotike të rrugës, por transparenca e saj në ndihmë të një gjykimi të pavarur të akuzave për korrupsion. Prandaj, është për të ardhur keq dhe e dyshimtë që, në vend të transparencës për shpenzimet e investimit dhe bashkëpunimit me drejtësinë, qeveria ka zgjedhur sabotimin e procesit të gjykimit të akuzave për abuzim, të ngritura nga prokuroria. Është po ashtu e dyshimtë dhe komprometuese përpjekja për të mbytur kritikat antikorrupsion, duke spekuluar me vlerën patriotike të investimit. Edhe në këtë rast, "patriotizmi" po shfaqet si streha e fundit e sharlatanëve dhe e të korruptuarve. *** Tjetër gjë është të diskutosh për dobinë ekonomike, kombëtare dhe rajonale që do të ketë rruga Durrës-Kukës, dhe tjetër është të kërkosh të dish nëse mbi 1 miliard euro janë apo jo kosto e përligjur e saj. Kur Kryeministri Berisha deklaron se "tuneli ka qenë i vështirë dhe i kushtueshëm, por çmimi i tij është dhjetëra e qindra herë më i vogël se vlera e tij e madhe morale, se bashkimi që sjell midis njerëzve, se shërbimi që u bën njerëzve e qytetarëve", kjo është të diskutosh për dobinë e rrugës. Ka dhe propagandë populiste të tretur në atë frazë. Veç, thelbi i debatit nuk është dobia e rrugës, që nuk e kundërshton askush, por kostoja e saj. Dhe mund të biesh dakord me Kryeministrin dhe të pranosh se 1 miliard euro është një çmim qindra herë më i vogël se dobia praktike e rrugës. Madje, mund të shtosh se shumëfish më e madhe do të mbetej dobia e saj edhe sikur kostoja e rrugës të kish qenë edhe 2 apo 3 miliardë euro. Por vetëm nëse këto kosto do të kishin qenë reale dhe jo rrjedhojë e një abuzimi. Jo qindra milionë, sa përfliten dhe dyshohen, por edhe 1 milion euro mbi kosto, do të përbënin krim të pafalshëm për interesin e një publiku me buxhet shumë të varfër. Thelbi i kritikës ka të bëjë me problemin, nëse kostoja prej mbi 1 miliard eurosh e rrugës Durrës-Kukës ka qenë e përligjur apo e shtuar abuzivisht, për shkak të shkeljes së ligjeve të shtetit. Dhe nuk ka shqetësim më patriotik, sesa ai që kërkon të zbulojë nëse qeveria i përdor paratë e taksapaguesve të varfër shqiptarë (aq më tepër kur ato janë kredi me interesa shumë të larta, që do të shlyhen në vitet që vijnë) në mënyrën dhe sasinë që përcakton ligji dhe interesi i publikut. Nuk ka investigim më patriotik sesa ai që kërkon të dijë nëse mbi 200 milionë euro (që nuk u investuan dot në spitale apo shkolla), iu shtuan rrugës Durrës-Kukës për shkak të kostove reale të saj, apo si rrjedhojë e abuzimeve të qeveritarëve dhe zyrtarëve të lartë? Sepse jo pak pacientë humbin jetën edhe sot e kësaj dite, në spitalet e kalbura, për shkak të mungesës së ilaçeve, teknikave apo pajisjeve të kurimit. Ndaj, është e drejtë të mësojnë nëse ato rreth 200 milionë euro (ose më shumë apo më pak) nuk u investuan me urgjencë për të shpëtuar ato jetë të humbura tashmë, sepse ishte vërtet më urgjente, më e domosdoshme të shkonin për rrugën e Atdheut. *** Mjerisht, qeveria "Berisha" nuk ka bërë asgjë që të realizojë një transparencë të tillë. Zyrtarët e akuzuar nga prokuroria për abuzim me postin në vendimmarrjet për rrugën Durrës-Kukës, bënë gjithçka që akuza e prokurorisë të mos përfundonte në gjykatë. Ata refuzuan të nënshkruajnë në kohë njohjen me aktakuzën ndërsa pritej të bënin të kundërtën, nëse vërtet do t‘i kishin duart e pastra. Pushteti i Berishës ushtroi të gjitha presionet e mundshme mbi prokurorët dhe gjykatësit dhe ia arriti ta fusë çështjen e rrugës Durrës-Kukës në një impas procedural. Ditën që gjykata shpalli pezullimin e çështjes në fjalë, më i gëzuari u shfaq në publik, ai që duhej të ishte më i trishtuari, ministri Lulzim Basha. Përse? Sepse bashkë me pezullimin e dosjes, kishte rënë edhe akuza kundër tij për abuzim me postin. Ministri i "duarve të pastra" dukej i kënaqur që nuk do të përballej me drejtësinë, dukej i kënaqur që nuk do të detyrohej t‘i tregonte duart drejtësisë publike. Dhe sot ky ministër, që mesa duket nuk i lan dot duart, prandaj edhe i fsheh, përflet ekraneve përralla me "Sigurimin e Shtetit", duke u shfaqur edhe më i egri ndaj lirisë së kritikës për një rrugë, që kërkon ta shpallë tabu "patriotike". Përse është më i egri kundër kritikës? Mesa duket ndihet më i rrezikuari nga ajo. Përse i shmanget me të gjitha dredhitë e mundshme drejtësisë? Përsëri, sepse ndihet i rrezikuar nga ajo. *** Është mëkat që një vepër aq e madhe, aq e kushtueshme për xhepat e varfër të shqiptarëve dhe aq e rëndësishme si rruga Durrës-Kukës të fshehë në tunelet e saj mistere që nuk po zbardhen dot. Është mëkat që, një ndërtim aq i madh, të fshehë në dosjet e saj, të pandëshkuar, atë që është armiku numër një i shtetit dhe Atdheut; korrupsionin. Dhe nuk po i lënë të zbardhen këto mistere ata që i tremben gjykimit në dritën e transparencës, ata që fshihen pas rrugës, duke e shpallur tabu patriotike kritikën, dyshimin ndaj abuzimeve që mund të jenë bërë me të. Por nuk duhet harruar se nuk është vetëm opozita që akuzon, as edhe ca segmente të medias, pra nuk janë vetëm "armiqtë e Atdheut" që akuzojnë "shpëtimtarët e Atdheut" dhe kërkojnë transparencën më të madhe financiare për investimin më të madh. Është organi i prokurorisë, një institucion i ligjshëm i Republikës, që ka ngritur një akuzë për abuzim. Duhet ta injorojmë këtë fakt, duke marrë për bazë skërmitjet e Berishës, shpifjet që ai lëshon për prokurorin e radhës që heton korrupsionin e tij dhe të qeverisë së tij? Natyrisht që Berisha do të thotë se prokuroria është "e përdorur politikisht" dhe ministra si Basha do ta bëjnë atë aleate të fshehtë të "Sigurimit të Shtetit". As mund të mendohet se do të ndodhë ndryshe ndonjëherë. Por deri kur në Shqipëri gjërat do të bëhen vetëm ashtu si thotë partia në pushtet dhe lideri i saj? Kur do të vijë ajo ditë që drejtësia të jetë e lirë nga pushteti, nga partia, nga lideri? Kur do të vijë dita e madhe e lirisë, kur drejtësia, prokurori, gjyqtari, gazetari të mos ketë frikë se e shpallin "tradhtar të Atdheut", vegël të Sigurimit të Shtetit apo të korruptuar, nëse guxon të hetojë korrupsionin e liderit, qeverisë apo partisë në pushtet? Në përpjekje për të lartësuar kultin e Berishës, në mediat dhe kampin berishist po bëhen përçapje për ta pagëzuar rrugën Durrës-Kukës, "rruga e Berishës". Është një përpjekje primitive që të kujton kombinatet, uzinat apo qytetet që mbanin, që në gjallje të diktatorit, emrin e tij. Këtë vizion tribalo-patriarkal kërkojnë ta mbështesin edhe me zëra perëndimorë, si kongresmeni amerikan Engel, që e citojnë të ketë thënë se, rruga tregon "vizionin e jashtëzakonshëm të Kryeministrit Berisha", se i kujton vendimin e Presidentit Ajzenhauer për të ndërtuar një sistem kombëtar autostradash që do lidhnin me rrugë çdo cep të SHBA-së. Krahasime mund të bëhen sa të duash dhe si të duash. Por vepra madhështore infrastrukturore kanë bërë jo vetëm presidentët dhe qeveritarët demokratë, por ndoshta edhe më shumë faraonët, tiranët, diktatorët. E sigurt është që, në rast se në zbatimin e projektit të Presidentit Ajzenhauer do të shfaqej korrupsion dhe abuzim me paratë publike, media e lirë e SHBA-së nuk do ngurronte ta denonconte, prokuroria nuk do ngurronte ta hetonte dhe gjykata nuk do mënonte të jepte verdiktin e merituar. Sado patriot të ishte projekti i Ajzenhauerit. Në të kundërtën, në diktatura (si deri dje nën Enverin), askush nuk do të guxonte të kritikonte një vepër edhe në rastet kur ajo mund të qe një aventurë industriale apo infrastrukturore. Sepse shpalleshe armik e tradhtar. Demokracia nuk funksionon kështu. Rrallë mund të ketë në botë ndonjë vepër më madhështore se Kanali i Panamasë me anë të të cilit, u bashkuan dy oqeane dhe iu kursye shumë kohë mbarë njerëzimit. Por madhështia dhe patriotizmi i veprës nuk e pengoi gazetarin dhe pronarin e medias, Jozef Pulitzer, të denonconte në gazetën e tij "World", një pagesë ilegale prej 40 milionë dollarësh nga qeveria e SHBA-së e Presidentit Ruzvelt, bërë kompanisë franceze të Kanalit të Panamasë. Natyrisht, Pulitzerit iu kundërvunë, e akuzuan për shpifje dhe e hodhën në gjyq, sepse e vërteta i dhemb çdo qeverie, madje edhe asaj më demokratikes. Por gjyqi i hodhi poshtë akuzat dhe media shënoi një fitore mbi qeverinë. Problemi i qeverisë "Berisha" është se refuzon të dalë para drejtësisë për të dëshmuar me prova korrektesën financiare e juridike të investimit që po kryhet në rrugën Durrës-Kukës. Ajo kërkon të fshihet pas madhështisë së rrugës dhe ta bëjë të heshtë antikorrupsionin, duke i kundërvënë patriotizmin e veprës. Por këtu edhe gabon. Sepse nuk ka vepër më të madhe patriotike sesa të mbrosh ligjin, që është themeli i shtetit, lirisë dhe drejtësisë në Atdheun tënd.